รู้จักต้นพญาสัตบรรณไหมครับ?

 

วันนี้สำหรับผมเป็นวันที่ความทรงจำหมุนรอบตัวผมมากที่สุดในรอบปีเลยก็ว่าได้ครับ วันนี้ผมนัดเจอกับเพื่อนๆเก่าสมัยมัธยมครับ หลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานมากเพราะเหตุอะไรหลายๆอย่าง วันนี้เรารวมตัวกันได้ค่อนข้างครบเลยที่เดียวขาดเพียง2-3คน แต่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะสร้างรอยยิ้มให้ผมได้

 

เราคุยกันสนุกสนานเฮฮามาก อย่างคนรู้ใจกันดี นั่งถามสารทุกข์สุขดิบกันอย่างไม่หยุดปาก ผมนึกย้อนไปถึงสมัยเรียนครับ นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้รวมตัวกันสนุกสนานแบบนี้ ภาพเก่าๆในโรงเรียนนั้นค่อยย้อนเข้ามาครับ

 

โรงเรียนของผมเป็นโรงเรียนที่น่าจะเป็นโรงเรียนแรกๆในจังหวัดเลยนะครับ มีความเก่าและแก่อยู่ในนั้น ภายในเรียนพื้นที่ไม่กว้างใหญ่นักแต่ก็มีพื้นที่มากพอให้ปลูกต้นไม้ ในนั้นมีต้นไม้หลากหลายต้นครับ แต่ถ้าพูดถึงต้นไม้ชนิดหนึ่งที่เรามักหลงลืมมันแต่มันมักจะชวนให้เราหวนคิดถึงมันเสมอเมื่อเข้าใกล้หน้าหนาว ซึ่งก็คือช่วงนี้ ช่วงที่ต้นพญาสัตบรรณออกดอกขาว ชวนหลงไหล ตอนเด็กๆผมจำได้เลยเวลาอยู่ที่โรงเรียนผมเกลียดต้นไม้ต้นนี้มาก มันเหม็นส่งกลิ่นหน้าเวียนหัว แต่มันก็จะมาเตือนพวกเราได้ทุกครั้งว่าเมื้อได้กลิ่นมันเมื่อไหร่ นั้นหมายความว่าหน้าหนาวใกล้เข้ามาแล้ว

 

ผมจำเธอได้,ผมจำแม้กระทั้งกลิ่นของเธอได้...

 

วันนี้มีเรื่องหน้าแปลกใจอยู่อีกเรื่องครับ นั้นก็คือระหว่างเราร้องเพลงกันในห้องคาราโอเกะอยู่นั้น ก็มีใครคนหนึ่งที่ผมไม่ได้เจอมานานแสนนานตั้งแต่เลิกราจากโรงเรียนของเราไป เธอเป็นแฟนเก่าผมครับที่สำคัญเธอเป็นแฟนคนแรกด้วย ผมไม่แน่ใจว่าเรามาเจอกันวันนี้ได้อย่างไง คนบนฟ้าคิดอย่างไรถึงอยากให้เราเจอกันในวันนี้ เรื่องของเรื่องคือเพื่อนผมบังเอิญไปเจอเธออยู่ข้างหน้าห้างพอดีเลยลากตัวมาด้วย บอกเธอเพียงแค่ว่า "ผมอยู่ด้วยนะ เห็นไม่เจอกันนาน" 

 

บางครั้งเรื่องดีๆก็มักมาให้เราพบเจอโดยไม่ตั้งตัวเสมอหรือจริงๆแล้วเพราะเราไม่คาดหวังมันเลยเป็นเรื่องดีๆกันแน่นะ...

 

ระหว่างทางเต็มไปด้วยต้นพญาสัตบรรณ ใกล้หน้าหนาวแล้วครับ ผมรับรู้ได้เพราะได้กลิ่นมันตอนเดินไปส่งเธอขึ้นรถเมล์วันนี้ ไม่รู้เพราะต้นพญาสัตบรรณทำให้ผมคิดถึงวันเก่าๆหรือเปล่าหรือจริงๆแล้วอาจเป็นเพราะได้เจอเธอ

 

เธอมีแฟนใหม่ไปเรียบร้อยแล้วครับ ผมก็เห็นเธอเป็นเพื่อนสนิทมากๆคนหนึ่ง ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น แต่ถ้าจะมีมันก็คงผมคิดถึงเธอเป็นพิเศษ เพราะมันนานมากจริงๆที่เราไม่ได้เจอกัน...

 

ผมคุยกับเธอเรื่องทั่วไป เธอเป็นไงบ้าง ทำอะไรอยู่ สบายดีไหม แล้วคนรักของเธอยังรักกันดีไหม? ก็แค่ชวนเธอคุยไปเรื่อยๆเพราะไม่อยากนั่งเงียบอยู่อย่างนั้นและอาจเป็นห่วงเธอนิดหน่อยด้วย เราคุยกันได้ไม่นานมากเธอต้องรีบกลับบ้าน เอาจริงๆแล้วผมว่ามันนาน นานเพียงพอแล้วที่จะทำให้เราได้เจอกัน อย่างน้อยถึงมันจะดูสั้นแค่ไหนแต่ก็เพียงพอแล้วแค่เราก็ได้เจอกัน

 

รอยยิ้มมักเป็นตัวแทนของความสุขส่วนลึกๆของหัวใจหรือจริงๆแล้วหัวใจฝากให้เรายิ้มแทนกันแน่ไม่แน่ใจว่าใครมีความสุขกว่ากัน...

 

กลิ่นของต้นพญาสัตบรรณมักจะหายไปอย่างเงียบๆตอนหมดฤดูหนาว ค่อยๆหายไป หายไป หายไป จนเราไม่รู้ตัว แล้วเราก็มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อตอนหน้าหนาวครั้งใหม่ รู้สึกอีกทีเมื่อเราสูดกลิ่นมันเข้าไป และก็พูดกับตัวเองในใจว่า "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ นี้หน้าหนาวแล้วหรอ รู้ไหมฉันคิดถึงจะแย่" ผมว่าเรื่องนี้มันคงคล้ายๆเธอ...

 

ไม่มีใครสามารถรู้ได้หรอกครับว่าอะไรห่างหายจากเราไปนาน,จนกระทั่งเราได้เจอมันอีกครั้งและทุกๆอย่างตอนในนั้นจะบอกเราเองว่าจริงๆแล้วมันนานเหลือเกินนะที่ไม่ได้เจอกัน แต่คงไม่นานเกินไปที่จะทำให้ลืมใครสักคน...

 

เธอยังเหมือนเดิมทุกอย่าง รอยยิ้มนั้น การทักทายนั้น การเขินอายนั้น เธอไม่เปลี่ยนไปเลย

คล้ายๆเธอแค่เดินออกจากความทรงจำแล้วก็มาชวนผมคุยเพื่อให้ผมจำเธอได้นานกว่าเดิม...เท่านั้นเอง

 

ถ้าเป็นไปได้จงอย่าภาวนาให้ตัวเองลืมใคร

เพราะคุณคงเสียใจมากๆ ถ้าวันหนึ่งคุณได้เจอเขาแต่คุณไม่สามารถยิ้มได้อย่างเต็มที่

เพียงเพราะคุณเคยคิดที่จะลืม...

Comment

Comment:

Tweet