แย่จังเลยครับ...

 

บางทีอะไรๆมันก็ทำให้เรารู้สึกแย่ป่นเศร้าไปเหมือนกัน ลองนึกกันเล่นๆนะครับจริงๆแล้วคนเราต้องการอะไรมากไปกว่าการหายใจไปวันๆกับสิ่งที่ตัวเองมีความสุข ปัญหาก็คือการได้ใช้เวลาไปกับความสุขหรือสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขเนี่ย มันมักไม่ค่อยจะมีเท่าไหร่

 

ชีวิตเรา ถ้าถามผมนะ เอาจริงๆผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันยาวหรือแสนสั้นกันแน่ แต่ภายใต้คำถามนี้ เราควรจะต้องใช้ชีวิตกันต่อไปต่างหากครับ จริงๆการใช้ชีวิตมันไม่ได้ขึ้นอยู่ว่าจะยากหรือกง่ายอย่างไรหรอก ความสำคัญของการใช้ชีวิตของแต่หล่ะคนต่างหากที่จะตอบคำถามนี้ได้ว่า ชีวิตเรานั้นยาก ง่ายเพียงไร

 

สมมติง่ายๆว่าถ้าคนหนึ่งคนปล่อยตัวเองกับการใช้ชีวิตไปวันๆได้ และรู้สึกเพลิดเพลินกับการมีชีวิตโดยไม่ท้วงติ่งอะไรเลยในความเป็นตัวเองและคนรอบข้างได้เลยนี้ ผมว่าเขาเป็นคนหนึ่งที่มีชีวิตที่มีความสุขคนหนึ่งเลยนะ แต่ต่างกับอีกคนที่วันๆตัดพ้อแต่กับการใช้ชีวิตการเป็นอยู่ของตัวเอง ตำหนิแม้กระทั่งความเป็นตัวเอง แบบนี้ผมว่าเขาเหนื่อยไปหน่อยแต่ก็ไม่ใช่ว่าคนเรามันจะควบคุมสิ่งเหล่านี้ได้เสมอ ใช่ครับ คนเราควรจำเป็นต้องอ่อนแอบ้าง

 

ความ"อ่อนแอ"สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญในการที่มนุษย์อย่างเราๆจำเป็นต้องมีคนรอบข้างครับ จริงอยู่คนเราไม่สามารถรักคนรอบข้างได้ทั้งหมดหรอก แต่คนเราจำเป็นต้องมีคนรอบข้างที่รักเราเสมอไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามต่างหากหล่ะ

 

ช่วงนี้ผมค่อนข้างเงียบครับ ไม่รู้ว่าเป็นความจำเป็นหรืออะไรในใจของผมบอกให้ผมเงียบบ้างรึเปล่า แต่พักนี้ผมไม่ค่อยได้คุยกับใครยาวๆนานๆเลย ไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นกันไหม? หรือแค่ผมที่รู้สึกอยู่คนเดียว สมัยนี้โลกเราเปลี่ยนไปในทางที่ดีที่ทันสมัยขึ้น เทคโนโลยีต่างๆทำให้คนเรามีปฎิสัมพันธ์ในการพบเจอกันมาขึ้น ใช่ครับเราได้คุยกันมากขึ้น บ่อยขึ้น ถี่ขึ้น แต่ทุกครั้งนั้นมันเกิดขึ้นแค่ประเดี๋ยวประด๋าว ผมว่าคนเราสมัยนี้กำลังทำความใกล้ชิดให้มันจอมปลอมจนไม่รู้ตัวว่าจริงๆแล้วเราต่างพากันห่างออกไปๆ จนเราไม่รู้ตัว นานแค่ไหนแล้วนะที่เราได้นั่งหรือพูดคุยกับยาวๆนานๆแบบสบายใจจริงๆ โดยที่ไม่ต้องอาศัยเครื่องมือใดๆเลยนอกจากคน2คน นานแค่ไหนแล้ว...

 

คนบางคนเลือกที่จะ"เปิดเผย"ความอ่อนแอ เพื่อจะทำให้ตัวเองในวันนี้หายอ่อนแอไปได้บ้าง

 

แต่บางคนเลือกที่จะ"เก็บซ่อน"ความอ่อนแอ เพื่อจะทำให้ตัวเองในวันหน้าจะไม่อ่อนแอเช่นวันนี้ 

 

คนเราเรามีวิธีการจัดการปัญหาของตัวเองไม่เหมือนกัน แต่ทุกคนล้วนจะผ่านมันไปได้เสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรก็ตาม ผมเชื่อเช่นนั้นครับ

 

คนเราไม่มีใครสามารถเข้มแข็งได้ทุกวันหรอกครับ เพราะชีวิตของคนเราคือส่วนผสมพิเศษที่จะต้องให้เราพบเจอกับหลายๆสิ่ง หลายๆอย่าง ถ้าวันหนึ่งคุณเดินทางมาพบความความอ่อนแอในชีวิต ขอให้คิดไว้ในใจเลยว่ามันคือทางผ่านให้เราเข้มแข็งขึ้นและชีวิตที่มีความสุขจะรออยู่ข้างหน้าเสมอครับ

 

ชีวิตที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างเดียวผมว่าไม่น่าภูมิใจเท่าไหร่

แต่ชีวิตที่มีทั้งรอยยิ้มและน้ำตาต่างหากหล่ะครับที่ผมว่ามันสมบูรณ์และน่าจดจำ...

Comment

Comment:

Tweet

เราชอบประโยคนี้ของนาย "คนเราสมัยนี้กำลังทำความใกล้ชิดให้มันจอมปลอมจนไม่รู้ตัวว่าจริงๆแล้วเราต่างพากันห่างออกไปๆ จนเราไม่รู้ตัว นานแค่ไหนแล้วนะที่เราได้นั่งหรือพูดคุยกับยาวๆนานๆแบบสบายใจจริงๆ โดยที่ไม่ต้องอาศัยเครื่องมือใดๆเลยนอกจากคน2คน นานแค่ไหนแล้ว..." 
แต่ละคนหันหน้าเข้าใส่กันเพื่ออะไรบางอย่าง ซึ่งก็มีทั้งดีและไม่ดีหล่ะนะ แต่การรู้จักใกล้ชิดกันประเดี๋ยวด๋าวมีเยอะ จนบางทีก็นึกนะว่าเรารู้จักกันจริงๆหรอ  
อีกอย่าง ชีวิตที่มีน้ำตาบางทีมันไม่ได้น่าจดจำหรอกนะ แต่มันลืมไม่ได้ต่างหาก

#3 By feana_j (103.7.57.18|14.201.68.219) on 2012-09-16 22:55

เช่นกันครับ :)

#2 By Jingal3ell on 2012-04-23 23:49

เป็น บทความที่ ดี มาก ครับ

อ่าน เเล้ว รู้ สึก ว่าเราไม่ได้ อยู่ คนเดียว

ใน โลก ใบ นี้ . . .

#1 By ping (115.87.197.248) on 2012-01-03 19:14