ความรู้สึกของคนเรามีระดับชั้นครับ ตื้น ลึกแตกต่างกันไป เราไม่มีทางทราบได้เลยว่าเราควรใช้ความสามารถของความรู้สึกระดับไหนในการตัดสินใจเรื่องหนึ่งเรื่อง

 

วันหนึ่งผมได้มีโอกาสคุยกับตัวเองครับ หายากนะครับเวลาแบบนี้มันมักจะเกิดขึ้นต่อเมื่อเราว่างและเงียบพอ หนึ่งในไม่กี่เรื่องที่ผมได้คุยกับตัวเองในนั้นมีเรื่องของเธออยู่ครับ ผมถามตัวเองว่าคิดอะไรอยู่ ใช่ครับ...ผมคิดถึงเธออยู่ และอยากให้เธอคิดถึงผมด้วย 555

แต่มันคงเป็นไปได้ยากนะผมว่า

การที่ผมคิดถึงเธอ มันมาจากความรู้สึกชั้นตื้นบอกผมว่าผมอยากเจอเธอนะ อยากคุยกับเธอนะ อยากจะคิดถึงเธอนะ แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า ลึกๆแล้ว ใช่ครับ...ความรู้สึกชั้นลึกๆแล้วผมเองรู้สึกอย่างไร...

 

ผมคิดต่อมาอีกหน่อยครับ ผมว่าความรู้สึกชั้นตื้นของเธอคงรำคาญผม เบื่อหน้าผมจะแย่ และคงไม่อยากให้ผมไปวุ่นวายนัก แต่ก็นั้นอีกนั่นแหละครับลึกๆแล้วเธอจะรู้สึกอย่างไร...

 

คนเรามีความแปลกอยู่หลายอย่างครับ "สิ่งที่คิดมักจะไม่พูด สิ่งที่พูดมักจะไม่ได้คิดหรือคิดไม่เยอะ" มันเลยทำให้อะไรหลายๆอย่างบนโลกนี้ซับซ้อน ผมว่าความรู้สึกของคนเราซับซ้อนพออยู่แล้ว ทำไมเรายังต้องมองหาความเห็นใจและการเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นที่เกิดจากคิดไปเองทำให้เรื่องมันยากขึ้นอีกหล่ะ เราแคร์ว่าเขาจะรู้สึกอย่างนี้จึงไม่ทำแบบนี้ เราห่วงว่าเขาจะไม่พอใจแบบนี้จึงไม่พูดอย่างนี้ 

 

ผมเองกลับอยากฟังคำพูดบางอย่างที่ออกมาจากความรู้สึกชั้นตื้น(แบบไม่ต้องคิดอะไร)ที่มีพื้นฐานมาจากความรู้สึกชั้นลึก(ที่รู้สึกจริงๆโดยไม่เสแสร้ง)จากใครสักคนมากกว่า...

 

แต่นี้แหละครับความน่าแปลก ผมเองก็เป็นฝ่ายไม่ทำแบบนั้นก่อนเอง มันน่าตลกไหมหล่ะ 555

 

 

ความรู้สึกมีระดับชั้นของมันก็จริง...แต่บางครั้งบางคราวถ้าหยุดใส่ใจความรู้สึกของคนอื่น

แล้วหันมาใส่ใจความรู้สึกของตัวเองซะบ้าง

ผมว่านี้แหละคือความรู้สึกที่บริสุทธิ์สำหรับผู้รับและน่ายินดีสำหรับผู้ให้อย่างแท้จริง...

Comment

Comment:

Tweet