ช่วงนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ครับ

พูดไปแล้วก็รู้สึกผิดกับตัวเอง บางครั้งผมก็ตั้งใจจับผิดตัวเองเกินไป บางครั้งผมก็สังเกตุความรู้สึกของตัวเองมากไป

 

มันไม่ดีหรอกครับ ควรปล่อยๆมันไปซะบ้าง ความกังวลมีทั้งข้อดีข้อเสีย

ข้อดีคือเราจะไม่ผิดพลาดเพราะเราพะวงอยู่เสมอ

ข้อเสียคือเราอาจจะผิดพลาดถ้าเรามัวแต่พะวง

 

ช่วงนี้ผมเจอเหตุการณ์ทำให้ตัวเองต้องตัดสินใจเยอะครับ ต้องใช้สมองเยอะมาก ต้องใช้ความรู้สึกมากๆด้วยเช่นกัน

เพราะฉะนั้นผมจึงอยากอารมณ์ดี  ไม่สิๆๆ  ผมจึงกังวลที่ตัวเองอารมณ์ไม่ดี...

 

คิดมากครับ ยอมรับว่าผมคิดเผื่ออะไรไว้หลายอย่างเยอะเกิน และนอกจากคิดเผื่ออนาคตที่ไม่ได้เกิดแล้วผมยังใช้เวลาในปัจจุบันไปอย่างสูญเปล่าโดยการมัวแต่กังวลเรื่องอนาคตอีกด้วย ผมแค่กำลังคิดถึงความฝัน,ปลายทาง,ความสำเร็จ อะไรซักอย่างแล้วแต่คนจะตั้งชื่อมัน โดยไม่ลองตั้งหน้าตั้งตาทำวันนี้ให้มันดีที่สุด

 

วันนี้ขณะผมกำลังกังวลกับหลายๆเหตุการณ์อยู่นั้น อยู่ดีๆก็มีเสียงในหัวผมพูดขึ้นมาว่า "เอาวะ!! พรุ้งนี้ช่างมัน ทำไอ้ที่อยู่ข้างหน้าให้มันดีซะก่อน" แล้วผมก็ตั้งหน้าตั้งตาทำมันจนเสร็จครับ ตอนนั้นผมโล่ง ตอนนั้นผมมีสมาธิ ผมรู้สึกดีที่ตัวเองมีช่วงเวลาแบบนี้ แล้วเชื่อไหมครับผมกลับมีความสุขแบบประหลาดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว โดยที่ไม่ได้คาดคิดถึงมันด้วยซ้ำ

 

อนาคตหรือความฝันนั้น เป็นเรื่องของการเดินทางไกลครับ

ไม่ใช่การขึ้นบันไดขั้นสูงๆ แต่เป็นการเดินทางเรียบไปเรื่อยๆต่างหาก

เดินทางไกลมองหันหลังกลับมาจะสามารถรู้ได้ว่าเรามาได้ไกลแค่ไหน

แต่ถ้าเราคิดว่าเราต้องไปถึงจุดนี้ให้ได้ ขั้นนั้นให้ได้ แบบขั้นบันไดแล้วหล่ะก็

เวลามองลงมามันดูสูงก็จริงแต่มันก็มีทั้งความน่ากลัวและน่าอึดอัดปนอยู่ในนั้นด้วย

 

วันนี้ลองค่อยๆก้าวเดินไปอย่างช้าๆนะครับ คิดซะว่าเดินเพื่อไปต่อ ดีกว่าหยุดนิ่งแล้วคิดไปไกลแต่ตัวไม่ไปไหน...

 

เดินเถอะครับถึงทางเดินนั้นคุณอาจไม่แน่ใจเท่าไหร่

เดินเถอะครับถึงทางเดินนั้นอาจจะทอดยาวไปไกลแค่ไหน

เดินเถอะครับถึงทางเดินนั้นจะลำบากไม่สวยงามเหมือนใครๆ

เดินเถอะครับเพราะถ้าวันหนึ่งคุณเพียงหันหลังเพราะกลับมานอกจากจะรู้ว่าเราเดินมาไกลเพียงไหน

มันจะยังทำให้รู้ว่าโชคดีแค่ไหนที่จุดไกลลับตาที่เราเคยเดินผ่านมานั้น เป็นทางเดินที่เดินผ่านมาแล้วไม่ใช่ที่เอาไว้ยืนเฉยๆแล้วกังวลกับการเดินจนไม่ได้ไปไหนเลย...

 

 

อย่าพักนานนะครับเพราะถ้าชีวิตเป็นการเดินทางจริงๆ

.

.

.

.

.

.

.

"เราควรเดินไปถึงจุดหมายก่อนแล้วค่อยพักไม่ใช่หรอครับ?"

Comment

Comment:

Tweet