ง่าย ง่าย ครับ

คราวนี้ผมจะพูดเรื่องอะไร ง่าย ง่าย ไม่มากมายนัก

 

ผมอยากให้ทุกคนลองเงียบครับ ใช่ครับได้ยินไม่ผิด "เงียบ" นั่นแหละครับ

สังคมสมัยนี้คนเราเสียงดังกันเกินไป เสียงดังในที่นี้ของผมไม่ได้หมายถึงตะโกนเสียงดังจนแสบแก้วหูนะครับ แต่ผมหมายถึง ความวุ่นวาย การวอกแวก จนไม่มีสมาธิ คนเราสมัยนี้ทำอะไรหลายๆอย่างไปพร้อมกันจนไม่สงบหรือนิ่งเงียบพอ... 

 

ผมไม่ได้มีเจตนาว่าใครนะครับ แค่มาเล่าอะไรให้ฟังเฉยๆ แค่คิดว่าเรากำลังคาดหวังกับความสุขที่ไม่แท้จริงกันอยู่รึเปล่า?

 

อยากแต่งตัวสวยๆ...เพียงแค่อยากให้คนมามองมาชื่นชม

อยากเดินห้างหรูๆ...เพียงแค่อยากให้ทันยุคทันสมัย

อยากตั้งสเตตัสเท่ๆ...เพียงแค่อยากให้ใครหลายๆคนมาสนใจ

อยากมีใครสักคน...เพียงแค่กลัวตัวเองจะไม่มีใคร(เหมือนใคร)

 

หลายอย่างนะกับสิ่งที่ผมเห็น ผมเองก็เป็นแต่มันมากไปไหมครับ กับการที่เราทำเหมือนตะโกนร้องเรียกอะไรแบบนั้นอยู่ โดยที่ต้องการความสุขเพียงชั่วครั้งชั่วคราว

 

ผมอยากให้ทุกคนลองเงียบ

เงียบพอที่จะได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

เงียบพอที่จะลองทำอะไรที่ออกมาจากใจ

เงียบพอที่จะหยุดพัก...แล้วจริงใจกับใครสักคน

 

อย่าไปรักหรือตั้งความหวังกับการกระทำของคนๆหนึ่งที่เราอยากจะเพียงให้เขามาสนใจมากเลยครับ บางทีเราอาจจะต้องถามตัวเองว่า ยังลำบากไปไหมกับการที่ต้องอยู่กับตัวเอง ถ้าหากยังพออยู่ได้โดยไม่ต้องมีใครเลยสักคนนั้นก็อยู่ไปก่อนเถอะครับ ถ้าวันหนึ่งเราไม่ไหวหรือมันแย่พอที่จะทำให้เราอยู่คนเดียวไม่ได้จริงๆ ค่อยมองหาใครสักคนก็ยังไม่สาย

 

คุณป้าคนหนึ่งเคยบอกกับผมไว้ว่า"มีอะไรที่เราพอทำได้ก็ให้เราทำไปก่อนนะ ก่อนจะไม่มีแรง" ใช่ครับมันหมายถึงถ้าเรายังมีแรงมีใจพอเรา ก็ยังคงอยู่ได้ด้วยตัวเองเสมอจริงๆครับ

 

การรับความช่วยเหลือจากสิ่งที่เราต้องการจากคนอื่นเป็นเรื่องที่เหมาะสมในเวลาที่ควร

แต่การที่เราแข็งแรงกับตัวเองพอที่จะไปช่วยเหลือคนอื่นที่อ่อนแอกว่าเรานั้นได้น่าจะดีกว่า

ก่อนอื่นเราก็น่าจะต้องอยู่คนเดียวได้อย่างเข้มแข็งก่อนใช่ไหมครับ?

 

 

ความเงียบจะทำให้เรารักการอยู่กับตัวเอง และมองเห็นคุณค่าในตัวเองมากขึ้น

และเมื่อไหร่ที่เรารักและเห็นค่าในตัวเองแล้วนั้น เมื่อนั้นการอยู่คนเดียวของคุณจะมีความสุขและน่าอิจฉาไม่แพ้ใครเลย...

 

Comment

Comment:

Tweet