คนตาบอด...คือคนพิการทางร่างกาย,มิใช่คนพิการทางจิตใจ

 

ความรู้สึกแรกของคนที่ได้มองหรือพบเจอคนตาบอด คงเป็นความรู้สึกถึงความไม่สมบูรณ์ คนตาบอดสอนเราได้หลายเรื่องครับ

แต่มีเรื่องหนึ่งที่น่าสนใจ คนตาบอดพยายามบอกใบ้เราอย่างง่ายๆเกี่ยวกับการมองคนแค่ภายนอกหรือมองคนที่ภายใน

 

วันนี้ผมมีโอกาสได้เจอกับคนตาบอกคนหนึ่งครับ ผมยอมรับนะแว๊ปแรกผมรู้สึกว่าเขาไม่สมประกอบทันที แต่แว๊ปต่อมามันมีบางสิ่งมาเติมเต็มอย่างไม่น่าเชื่อครับ ผมรู้สึกไว้ใจเขา ผมรู้สึกเป็นห่วงเขา ผมรู้ดีเข้าใจเขา เพียงเพราะอะไรรู้ไหมครับ...รอยยิ้มไงครับ

รอยยิ้มของคนตาบอดมีแต่ความหวังดี ผมว่าคนตาบอดโชคดีอยู่อย่างหนึ่งก็คือคนตาบอดไม่เคยเห็นใบหน้าที่เศร้า,ใบหน้าที่เสียใจ,ใบหน้าที่กังวล,หรือแม้กระทั่งใบหน้าที่เคร่งเครียด...มันจึงทำให้เขาทำไม่เป็น,เขาจึงยิ้ม โลกของคนตาบอดสดใสแค่ไหนหรอ...ผมว่าเราจินตานาการไม่ออกแน่ๆ

 

ทุกครั้งที่เราผมเห็นคนตาบอด เขามักยิ้ม ยิ้มตลอดเวลา ยิ้มเท่าที่จะยิ้มได้ เพราะเขารู้ว่าถ้าเขายิ้มมันคงทำให้เขามีความสุข แต่มันไม่ใช่แค่นั้นหรอกครับ กลับกลายเป็นว่าคนอื่นที่เห็นรอยยิ้มนั้นต่างหากที่มีความสุขไปด้วย 

ผมว่าคนตาบอดมีเรื่องกังวลไม่น้อยไปกว่าชีวิตคนปกติทั่วไปเลย เผลอๆอาจมากกว่าด้วยซ้ำ แต่รู้ไหมว่าเขาจัดการกับเรื่องนี้ได้อย่างไร ผมก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ถ้าให้ผมเดาผมว่าเขามีเรื่องให้กังวลทางกายภาพและการใช้ชีวิตมากพอแล้ว เขาคงไม่เอาความกังวลทางด้านจิตใจมาทำให้ตัวเขาเองรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้แน่ๆ

 

ความไม่สมบูรณ์แบบของคนตาบอด...อาจคือดวงที่มองไม่เห็น

ความไม่สมบูรณ์แบบของคนปกติ...อาจคือจิตใจที่มองไม่เห็นได้ด้วยตา

 

เราพบเจอคนมากมายครับในแต่หล่ะวัน เราตัดสินเขาด้วยระยะเวลาเพียงสั้นๆจากภายนอกของเขาว่าไว้ใจได้ แต่ความไม่สมบูรณ์แบบทางจิตใจของเขาเราไม่อาจรู้ได้เลย แล้วเพราะความไม่สมบูรณ์แบบของจิตใจคนนี้แหละที่อันตรายและน่ากลัวมากกว่าภายนอกหลายเท่า...

 

ณ ป้ายรถเมล์แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย รถบนถนนต่างพากันติดอย่างไม่เกรงใจใคร พ่นควันเสียออกจนท้องฟ้าเป็นสีดำไปหมด   ภาพผู้หญิงตาบอดคนหนึ่งกำลังนั่งนั่งละครวิทยุเครื่องเก่าที่ถนัดมือ และเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างไม่หยุดพักคนนั้น ทำให้ผมรู้สึกว่าความสดใสเพียงน้อยนิดนั้นกำลังทำให้โลกสดใสไปด้วย...ใช่ครับ เธอทำให้ผมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอทำให้คนรอบข้างมีความสุขไปพร้อมๆกับเธอ...

 

 

 

ถ้าวันหนึ่งเรามองไม่เห็นสิ่งสวยงามต่างๆมากมายบนโลก

ลองหันกลับมามองที่หัวใจตัวเองดูสิครับ...ความสวยงามไม่ได้หนีหายไปไหนหรอกครับ

เพียงแต่เราเองที่อาจมองข้ามมันไป... 

Comment

Comment:

Tweet